παρεπιπτόντως…

βλέποντας το ντοκυμαντέρ των εθελοντών της ActionAid Hellas που ταξίδεψαν στη Σιέρα Λεόνε, για να αποτελειώσουν ένα σχολείο, να δημιουργήσουν ένα πηγάδι και να βοηθήσουν γενικότερα με όποιον τρόπο μπορούν, μου καρφώνονται κάποιες σκέψεις
– τι σχιζοφρένεια θεέ μου, ανάμεσα στη χαρά της προσφοράς και στην ενοχή για κάτι που άθελά σου έχεις συμβάλει να συμβεί
– δεν είμαστε όλοι ίσοι… «είμαστε όλοι ένα» (όπως είπε κι η μικρή Αμί)
– πού βρίσκεται τελικά η ευτυχία όσων ταξίδεψαν εκεί, αλλά και γενικότερα εν τέλει στη ζωή: να εισπράττεις ανιδιοτελή αγάπη, να νοιώθεις πλήρη αποδοχή, να σου δίνεται η ευκαιρία για δημιουργικότητα.
Όλα τα άλλα είναι πίπες. Μακάρι να το συνειδητοποιήσουμε καθένας για τον εαυτό του γρήγορα, προτού όλο μας το είναι (όσα αποκτήσαμε, όσα θελήσαμε, όσα παλέψαμε, όσα μας δυσκόλεψαν, η ματαιοδοξία μας, οι φόβοι μας, ακόμα και τα περιττά εκείνα γαμημένα κιλά μας) μετατραπούν σε ένα σακί κόκκαλα που πιάνουν – δεν πιάνουν ένα κυβικό χώμα

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s