Στις 7 το πρωί είχαμε ήδη φύγει από το ξενοδοχείο, είχαμε φορτώσει τα πράγματα και μοιραστειλ στα 2 τζηπ για το ταξίδι 100χλμ προς το βορρά, και την 2η σε μέγεθος πόλη της χώρας, το Musanze. Περάσαμε από το κέντρο της πόλης, διασχίσαμε το ποτάμι και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε υψόμετρο καθώς αφήναμε πίσω μας λόφους, δάση, μικρούς οικισμούς και κόσμο που δούλευε τη γη.
Είδα ανθρώπους σκυφτούς να γεμίζουν νερό σε κουβλαδες και χωρίς να σηκωθούν να το πετάνε στο χωραφάκι τους για να το ποτίςουν!
Είδα λόφους αμέτρητους, μικρά κτισματάκια πλίνθινα, φτωχικά, αλλά με πολύ μεράκι τακτοποιημένα στη μέση μικρών κήπων και μποστανιών. Οι μπανανιές από ψηλά ειναι εντυπωσιακές.
Είδα κόςμο ατελείωτο να περπατάει κομβόι στα πλάγια του δρόμου. Και Είδα αυτήν την απίστευτη κινησιολογία των σωμάτων τους, όταν περπατάνε κουβαλώντας τα ΠΑΝΤΑ στο κεφάλι τους ή όταν κουβαλάνε τα παιδιά στην πλάτη τους με τις μαντήλες. Ή όταν σκύβουν για να σκάψουν, να πλύνουν κτλ: με τα ποδια τεντωμένα και ανοιχτά, και τον κόκκυγα να κοιτάει ουρανό… Κι αυτά τα ρούχα, με όλα τα χρώματα της παλέτας και της φαντασίας, να τα φοράνε στο σώμα και το κεφάλι.
Τα πάντα με μια νωχελικότητα, μια στωικότητα και μια σχεδόν (;) ιεροτελεςτία, και πάντα ένα πλατύ χαμόγελο όταν τους χαιρετάς και σου ανταποδίδουν.

Στο Μούκο
Φτάσαμε στο Μusanze κατά τις 11. Αγοράσαμε από την αγορά στυλό για τους μαθητές, και κηρομπογιές, Από Ελλάδα φέρναμε μια μπάλα ποδοσφαίρου, κιμωλίες και ζωγραφιές από Ελληνες μαθητές.
Στο σχολείο του Μuko, Muguli, οι ηχοι των τραγουδίων μας υποδέχτηκαν προτού μπούμε στο χώρο. Και η πρώτη εικόνα πιυ αντικρύσαμε ήταν μια τάξη να τραγουδα, να παίζει στο τυμπανο το ρυθμό και ανά δυο οι μσθητές να χορεύουν σχεδόν εκστατικά, για να μας υποδεχτούν. Στιγμή σνεκτίμητη. Ευτυχώς κρυφτήκαμε πίσω από τα γυαλιά ηλίου μας γιατί κλαίγαμε ομαδικά σα χαζοί.
Ο διευθυντής μας μίλησε για πολλά θέματα του σχολείου, της κοινότητας και της δουλειάς πιυ γίνεται εκεί. Στη συνέχεια η πρωινή βάρδια των μαθητών σχόλασε… Πού νς τους αφήσεις να φύγουν όμως χωρίς παιχνίδι;;;
Η πρώτη μου προσδοκία σ´αυτό το ταξίδι ικανοποιήθηκε. Μαζί με μερικές εκατοντάδες παιδιά, παίζαμε χωρίς πολλά πολλά λόγια παιχνίδια στο προαύλιο.. Χριστέ μου τι μάτια, τι βλέμματα, τι χαμόγελα, τι ζεστασιά!! Κι όταν ένας πιτσιρικάς (ήταν δεν ήταν 10 χρονών) διέσχισε το πλήθος και ήρθε να μου δώσει το χέρι του, χάθηκα στη στιγμή. μέχρι να το καταλάβω βέβαια, όλα τα υπόλόιπα παιδιά ερχόντουσαν να μας αγγίξουν, να μας δώσουν το χέρι, να μας δουν από κοντά, να μαε περιεργαστούν, να μας μιλήσουν.
Ακολούθησε κουβέντα με τους δασκάλους του σχολείου και μετά στην απογευματινή βάρδια σκορπιστήκαμε σε τάξεις και πσρακολουθήσαμε μαθήμστα. Social studies, maths, science & kinyarwanda… Κι εδώ αρχίζει το έργο. Να προσπαθούμε να αποκώδικοποιήσουμε τημ εθοδολογία του κάθε εκπαιδευτικου. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, για μια άλλη μέρα.

Αύριο το πρωί το πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσκεψη σε ένα σχολείο δευτεροβάθμιας, σε νηπιαγωγείο, συνεντέυξεις, συζητήσεις, και δράσεις με τους μαθητές. και το απόγευμα θα επισκεφτούμε έναν συνεταιρισμό γυναικων που καλλιεργούν λαχανικ´α και φτιάχνουν τα παραδοσιακά καλάθια.
Καλή νύχτα λοιπόν!

Advertisements

Ταξίδι στο Βορρά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s