Η πρώτη επαφή με τα σπίτια που θα μείνουμε

Ε, εντάξει, όταν μπήκαμε με τα αυτοκίνητα στον οικισμό, τα χρειάστηκα λίγο.. Σα να φάνταζαν τα σπίτια που βλέπουμε 2 μέρες τώρα κάπως διαφορετικά, κάπως πιο σκληροπυρηνικά…
Όταν πια φτάσαμε, η δική μας δυάδα ήταν η πρώτη που θα κατέβαινε. Τα σπίτια που μας φιλοξενούν δεν είναι πολύ κοντά μεταξύ τους. Αποχαιρετιστήκαμε με τους άλλους με ένα νευρικό γέλιο, κι αφού με σταύρωσε κι ο Θοδωρής, εν Ρουάντα αδερφός, κι αφού μας χαμεγέλασε νευρικά η Δήμητρα, ε, ακολουθήσαμε τον Μιςέλ (συντονιστή της ActionAid εδω) και τον James που θα έμενε μαζί μας για τη μετάφραση.

Περάσαμε από ένα στενό περασματάκι τύπου δρομάκι ανάμεσα από πλίνθνα σπιτάκια, καλαμπόκια και φασολιές, και φτάσαμε σε μια αυλή. η πόρτα ανοιχτή και μια γυναίκα, η σπιτονικοκοιρά ξεφλούδιζε φασόλια στην ποδιά της. Μα τι γλυκιά εικόνα! Η καρδιά μας πήγε στη θεληση της. σε σχέση με την περιοχή το σπίτι είναι αρκετά καλοβαλμένο, χτιστό. Έχει ρεύμα – πράγμα σπάνιο – αλλά και παροχή νερού στην αυλή – αυτό κι αν είναι σπάνιο!!!
Κοτσάνι θα την περάσουμε!

Με το χαμόγελο όσο πλατύ φαντάζεστε, μας αγκάλιασε, μας καλωσόρισε και μας έδειξε το σπίτι και το δωμάτιο που μας παραχωρεί. Ξενώνας παρακαλώ! Για αυτά που είχαμε προετοιμαστεί ψυχολογικά τόσο καιρό, το μέρος είναι χλίδα: κρεβάτια και για τις 2 μας, το καθένα με την κουνουπιέρα του – τζάμπα κουβαλάγαμε τις δικές μας!- στρώμα και σκεπάσματα και στα 2. Το δωμάτιο δίπλα στο σαλονάκι της, οι δυο μικροί χώροι επικοινωνούν μεταξύ τους και είναι κάπως παράμερα, οπότε μέχρι και ιδιωτικότητα θα έχουμε. Άσε που κλειδώνει κι η πόρτα, μας το έδειξε σε ανύποπτο χρόνο με διακριτική υπερηφάνεια.

Το σπιτάκι λιτό αλλά τακτοποιημένο. μέχρι να ετοιμάσει το τσάι καθίσαμε με τον James στην αυλή και συνεχίσαμε το ξεφλούδισμα των φασολιών, καθώς μιλούσαμε για τα πάντα. Μα τι φασόλια είναι αυτά; Καθένα άλλο χρώμα. εντάξει τα πράσινα, εντάξει τα μεξικάνικα. αλλά ροζ; Γαλάζια; Γκρι-μπλε;; Ριγέ με ασημί ή και χρυσές ρίγες;;; Σαν πίνακες ζωγραφικής το καθένα. Πειράζει πολύ αν βάλω μερικά στην τσέπη;;;

Παραδιπλα μας η αγελάδα με το μοσχαράκι της, ο γουρουνάκος, 5 μηνών, που αν τον χαιδέψεις αρκετά αποκοιμιέται, κοτούλες να γυροφέρνουν το καλαμπόκι που είναι αφημένο στην αυλή και δυο γλυκύτατα κατσικάκια. Η τουαλέτα δίπλα τους. Και τα πουλιά, χριστέ μου τι πουλιά! Μπλε, καφέ με κόκκινες ουρές, κανελί με μακριές ουρές και μπλε λοφία… Δεν έχω λόγια! Φωτογραφίες σύντομα!

αφού φάγαμε ποριτζ, ένα πηχτό ποτό από ρύζι, κεχρί, κριθάρι και γαλα (καλά και μερικά ακόμα), πάσιον φρουτ και καλαμπόκι ψητό, πήγαμε διπλα από το σπίτι για δουλειά στο χωράφι. Μαζέψαμε για κάμποση ώρα καλαμπόκια και τα μεταφέραμε στο σπίτι. Ο λόφος αυτός θα καθαριστεί, θα αλεστεί και το καλαμποκάλευρο θα πουληθεί. Προς το παρόν τους βγάζουμε τα πολλά φλούδια και τα 3-4 που αφήνουμε τς χρηςιμοποιούμε για να τα δέςουμε αναλ δύο καλαμπόκια. Με αυτόν τον τροπο μποροουν να κρεμαςτόυν στο ξύλογ ια να ξεραθόυν με τον ήλιο μετ´α από καναν μήνα. Στο μεταξύ μαζεύτηκε κι η πρασινάδα για την τροφή των ζωντανών.

Γνωρίσαμε μέχρι στιγμής τους 2 γιους της οικογένειας, ο ένας μαθητής λυκείου και ο αλλος τριαντάρης, με σπουδές νοσηλευτή που δουλεύει σαν οδηγός. Ονειρευ.εται να φύγει στο εξωτερικό για να συνεχίσει σπουδές και να μπορέσει να βρει δουλειά σε κάποιο ξενοδοχείο. γνωρίσαμε και τον κολλητό του, δάσκαλο. μιλούν κάποια αγγλικα και ήδη τους πήραμε μια μίνι συνέντευξη. Αύριο θα τραβήξουμε και βίντεο.
σας αφήνω τώρα, πάω να καθαρίσω καλαμπόκια!!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s