Ο υπαρκτός σουρεαλισμός στη Ρουάντα

Σάββατο

Ώρα 7.30 το πρωί. Έχουμε ήδη ξυπνήσει, ετοιμάσει τα πράγματά μας, φάει πρωινό – πόριτζ, μπανάνες και σπιτικά αυγουλάκια -, χαιρετήσει την οικογένεια. Στη 2η φωτογραφία που βγάζουμε, τα αγόρια της ΑctionAid Rwanda έφτασαν. Ο μπαμπας μας – πλέον – James φτάνει στην αυλόπορτα και μας καλεί. Μπαίνουμε όλοι μαζί σε μια τελική φωτογραφία.
´Ωρα 9. Περιμένουμε έξω από την τοπική εκκλησία να έρθουν και οι τελευταίοι της αποστολής για να αρχίσει το ταξίδι της επιστροφής. Όσο καθυστερούν μαζεύονται – κλασσικό – ένα τσούρμο και μισό από παιδιά κάθε ηλικίας. Η σφουγγαρένια μπαλίτσα μου προσφέρεται για μήλα στο χώμα! Όταν το παιχνίδι τελείωνει, με κοιτούν με κάτι τεράστια μάτια σα να ζητούν κι άλλο παιχνίδι. Ουφ…. Εντάξει… Δεν έχω όρεξη… ΑΝΤΕ ΚΑΛΑ!!! 😀 😀 το καλύτερό μου…!
Χόκι πόκι, χαρωπά τα δυο μου χέρια, κάνε ό,τι κάνω , ο μπαρμπαμπρίλιος και δε συμμαζεύεται!
Ώρα 10. Φτάνουμε μετά από 2 μέρες στον πολιτισμό του Musanze. Μέσα στο αυτοκίνητο μας πιάνει με την ´Ελενα, το Φάνη και το Θοδωρή ένα νευρικό γέλιο που ξεσπάει ξαφνικά και καταλήγει σε κλαυσίγελω.
Το αμάξι μας έχει πρόβλημα στα φρένα. Στάση σε ντόπιο βουλκανιζατερ, μέχρι η Ρουαντιανή εργατιά διορθώσει τη βλάβη.
Ώρα 13.00 φτάνουμε με καθυστέρηση αλλά μετά από ένα ράλι ακρόπολις των τρελλών οδηγών μας, στο Kigali Genocide Memorial Centre. Τρομερή έκθεση και προσπάθεια. γκουγκλάρετέ το!!
Αγού κατέβουμε τρεμάμενοι από τα τζηπ και φιλήσουμε το χώμα που ακόμα ζούμε, συναντάμε τον υπέυθυνο των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, ο οπόιος μας παρουσιάζει τις δράσεις του κέντρου. στη συνέχεια διαβάζουμε και βλέπουμε όσα χωράει αλλά κυρίως όσα δε χωράει ο νους…
´Ωρα 15.30. Η έκπληξη που νας επεφυλασσαν τα παιδιά από το τοπικό γραφείο, ήταν να παρευρεθούμε στο γάμο μιας συναδελφου από την ActionAid Rwanda. τυπικό εθιμοτυπικό τύπου αρραβώνα, στο χλιδάτο σπίτι της νύφης, με καλεσμένους στην τρίχα ντυμένους, παρφουμαρισμένους, χτενισμένους να φέρνουν τα δώρα τους… Εμείς φέρναμε τη χαρά μας, τον ενθουσιασμό μας, και μπόλικη μπίχλα από την απλυσιά 2 ημερών στο χωράφι. Ο θοδωρής κι η Έλενα πήραν πολύ ζεστά το όλο θέμα και κατέγραψαν το 3ωρο τελετουργικό στιγμή προς στιγμή.
Ώρα 18.30. Επιτέλους ξενοδοχειάκι, μπανάκι – κλασσικά μαύρο νερό – και καθαρά ρουχαλάκια.
Ώρα 21.30. Δείπνο σε ιταλικό εστιατόριο.

…….μπαρδόν;;;;
Τι ζούμε θεέ μου;!;!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s